Kanseri kabullenmiş bir hasta gibiyim artık.

İlk cümleyi yazmak için 2 saat ekrana bakındıktan sonra salakça bir giriş yapayım, belki devamı gelir. Hayat çok zor. Lakin bir o kadar da basit. Bir şeyi çok istiyorsun ama elde etmek istemiyorsun. Birisini çok seviyorsun ama bir o kadar da nefret ediyorsun. Ona dünyanın en iyi kalplisi sıfatını yakıştırabilirsin, en acımasızını da. Ama bir gerçek vardır unutamazsın çünkü unutturmaz kendisini. Aslında nedeni sensindir, kızların Kabil'ine Romeo olursun da, en hak edene bir gram sevgini belli etmezsin. Hayatının en boktan zaman diliminde tanışmışsındır çünkü. Sürekli güler, gülüşüne aşık olursun. Sürekli ağlar gözyaşında ki bir damla olmak istersin. Bu günlük bu kadar zırvalamak yeter sanırım.