Yaşlandığını kabul ediyordu artık.. Hafiften kamburlaşan beli, gök beyazı renginde ki saçları ve yürürken titreyen bacakları uçan arabaları göremeyeceğinin bir kanıtı gibiydi. Küçük yaşlarda sanayide çalışmaya başlamasının da etkisiyle tam bir araba tutkunu olmuştu.. 1961 model Ford marka arabasını gözünden sakınır, karısı olurda kıskanır diye gizli gizli severdi. Yağmur başladımı hemen gökkuşağı renginde ki brandasını, arabasının üzerine serer, garaja kilitlerdi.
Çocukları fazla arayıp sormazdı. Zaten en küçük oğlu da yurtdışında yaşıyordu. Bu yüzden karısı Cenifır'a sıkı sıkıya bağlıydı. Birbirlerine karşı asla sevgi sözcükleri kullanmazlardı, Cenifırın tabakta bulunan 2 elmanın küçüğünü alması Maykıl'ın sevdiğinin açık bir göstergesiydi değilmiydi zaten.
Maykıl bir gün, arabasının vizesini yaptırmak için Şikago'ya giderken içinde ki buruk, tuhaf hisse anlam veremiyordu. 30 cm boyunda, kapaklı telefonunu çantasından çıkarıp antenini, samuray ustalarının kılıçlarını kılıfından çekerken yaptıkları gibi, yavaş yavaş yerinden çıkardı ve evininin numarasını çevirmeye başladı. Telefon çalarken çıkan sesin, bozuk bir buzdolabının yarattığı iç gıcıklaştıran sesten farkı yoktu. Maykıl kanının donduğunu, şakaklarının gerginleştiğini hissedebiliyordu.. çünkü....Cenifer ilk kez.......
(Sıkıldım yazmaktan zaten bokuma benzedi, eve gidip attırdıktan sonra devam ederim belkim)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder