Okul Yıllarım

2000'li yılların başları, liseye başlayacağım ve üniforma için annemle alışverişe çıkıyoruz. Çıkıyoruz dediğime kanmayın, gidebileceğimiz tek bir yer var o da; Sümer giyim. Ebesinin örekesinde ki liselerin bile üniformalarını satmaları nedeniyle ortam bir hayli kalabalık. Nihayet bizi ilgilendiren reyona gidiyoruz ve ben small bedenleri denemeye başlıyorum.. İlk deneme tam bir hüsran!. Elalemin ortaokul 1'de giydiği elbiselerin içinde kayboluyorum resmen. Sivilceler daha da bir çoşmuş ve yüzümün hallaç pamuğundan farkı yok. Babamın saçlarımı kesmesi de olaylara ayrı bir boyut katmış..

ve Gün geliyor liseye başlıyorum. Dedesinin taşşaa, o da ne sınıf 70 kişi. Benimle aynı kaderi taşıyan 4 çocukla tek bir sırayı paylaşıyoruz. Her 17 saniyede bir çantam, sırtımla sıranın arasından kayıp, götüme yarım röveşata atarak yere düşüyor. O yıl hatırladığım tek iyi olay, sınıfta ki ablaların beni kucaklarına alıp yanaklarımı ısırmasıydı. Daha kızların elini bile tutmamışken, tükrüklerini yanaklarıma salmaları, banci jamping yapar gibi adrenalin salgılamama neden oluyordu..

Derken yıllar yılları kovaladı ve büyümeye başladım. Bıyıklarım terliyordu, cep telefonumda vardı artık, hemde kızılötesi ışınlar saçıyordu. Yanlız tek bir sorun vardı boyum hala 140 cmydi...Ben hala ilkokul psikolojisinden kurtulamamış, kızların saçını çekiyor, kalemin içine tükürüğümle yuvaladığım kağıt parçalarını fişekliyordum. Sınıfın bızırık çocuğuydum anlayacağınız. Sonra kıllanmanında getirisiyle birşeyler olacağını hissediyordum. değişiyordum ve diz kapaklarım inanılmaz ağrıyordu.

Sene 2005, 3 ayda 35 cm uzamışım ve kumral saçlarım hayatında ilk defa jöleyle buluşmuş.. 17 yıl yatık duran saçları 2 saatte dikmem için yarım kilo jöle gerektiğini dün gibi hatırlıyorum. Okula ilk adım attığımda herkes bende ki bu değişikliğe anlam veremiyor, tanımıyorlar beni.. Resmen parlıyorum(tabi beyazım o sıralar). İlk dersimiz türkçe ve Nasreddin hoca hakkında söyleşi yapıyoruz. O güne kadar Nasreddin hocayla ilgili 1 milyon tane müstehcen fıkra anlatan ben söz alıyorum ve başlıyorum konuşmaya; "Hocam bazı insanlar Nasreddin hocanın kıymetini bilmiyorlar, günümüz gençliği iyi yere gitmiyor, hatta; Nam-ı Kemal le başlayan fıkraları Namık Kemal olarak anlatmalarıda utanç verici" diye konuşuyorum.. Bakıyorum hocanın gözleri dolmuş ve çantasından çıkardığı not defretine 1.000 yazıyor.Tabi bu aralar kızlarla olan ilişkilerim de gelişiyor.. Espriler yapıyorum güldürüyorum ama 17 yılın ezikliğini bastırmam kolay olmuyor.. İş aşka ve meşke gelince mallaşıyorum.. Örneğin;

-Emine: Faruk sence benim göğüslerim ufak mı?

-Faruk: Hebele hübele hede hödö

-E.: Dokunmak ister misin?

-F.: !'^+%?

Gün geçtikçe kendimi aşıyordum;

F.: bacakların çok güzel hiç kıl yok.

S.: Evet öyledir bacamlarım bak(diz kapağına kadar gösterir)

F.: ama eminim mutlaka %100 her iddasına varım daha yukarıda kesin vardır.

S.:!'^+%?

Okulun son günlerine doğru herşey tam tersine dönüyor;

Derman: ee Faruk sevgilin yok mu senin?
Faruk: hayır yok.
Gülcan(kendisi şu an modellik yapıyor): Neee beni sevmiyor musun yani?
Faruk:!'^+%?
Gülcan: bana teklif neden etmiyorsun?
Faruk:!'^+%?
Gülcan: Sana bakınca hep gülülüyorum Faruk çok komiksin
Faruk:!'^+%?
Gülcan: Çıkışta buluşalım mı?
Faruk: Sanırım altıma sıçtım..
Gülcan:!'^+%?